Verhaal nr. 1 = Gaga Pendejo

9 maart 2008, 23:04
Er was eens een bos in een land dat van zijn eigen bestaan niet afwist. Het droeg de naam Disneybos. Niemand wist waarom het zo heette en zelfs die ouwe witzak Vader Abraham stond erbij en rook ernaar. In het mooie en enkel gele Disneybos leefden naast gitzwarte smurfen ook diertjes. Van elke soort was er slechts één en dat vormde een gênant ziek probleem. Hoe moesten die lieve diertjes zich nu, bij Belenus, voortplanten?!
De diertjes leefden in harmonie bij elkaar in een zelfbedacht dorpje: Gaga Pendejo. Leider van het dorpje was herr Coyote. Hij kwam aan de macht na een coup in 1993. Of was het 1973? Nou ja, dat deed toendertijd in ieder geval niet terzake. Dat programma bestond ten slotte nog niet eens.
In tekenfilmpjes en strips worden uilen vaak afgebeeld als oud en wijs. Maar, beste prachtlezers (neem er zelf ook één), ik kan u vertellen dat dit niet altíjd het geval is. Ten eerste, geloof me, uilen zijn niet altijd oud. Dit is een veelvoorkomend misverstand waar ik liever weinig heel van laat. Ten tweede, uilen zijn niet altijd wijs. Hoe ik dit weet? Nou, er was eens een dorpje geheten Gaga Pendejo. Daar woonde één uil: Maya. Zij was oud en oliedom. Misplaatste opmerkingen richting de chagrijnige otter Nico del Torre, het spreken van Spaans tegen een onkundige Siesel en het drinken van hars op Aswoensdagen zijn slechts enkele voorbeelden van haar stupiditeit. Één ding kon ze echter als geen ander. Post bezorgen. Vrolijk en met haar typerende slome tempo bevloog ze de straten.
Maar niet alleen de wegen bevloog ze. Ook de dierhoeren van Gaga Pendejo. De sletten van het dorp. Elk zichzelf respecterend dier had wel eens met één van hen de mand gedeeld (de spreekwoordelijke mand, maar dat behoeft geen uitleg dunkt mij….). Zo ook ezel Mathias. Mathias stond in het dorp bekent om zijn smakeloze grappen over de Islam Birds; een vreedzame kudde vogels die altijd in de wei stonden te grazen. Met een stuk kauwtabak in hun vogelzakjes. Wel een grappig gezicht die vogeltjes in hun vogelpakjes. Erg aandoenlijk voor toevallige (of zo u wilt: MINDER toevallige) voorbijgangers. Één van die voorbijgangers was Geert “De Onbevangenheid Zelve” Kuipershoff. Zijn libido steeg de pan uit en zijn kinderwens was nog nooit zó groot geweest als vandaag. Maarja hij was de enige leguaan van Gaga Pendejo en dus kon ie die wens wel op zijn leguanenbuik schrijven. Of zoals Zejus Pritter het zo mooi zei in Het Vrij Nieuwe Testament (hun Bijbel): Daarom zullen de goddelozen niet bestaan in het gericht, noch de zondaars in de vergadering der rechtvaardigen (uit Psalm 3402). Langzaam aan begon het door te dringen in het Disneybos: We kunnen geen kinderen maken en eens zal het Bos niet meer bestaan. Elk dier zal uitgestorven zijn.
Herr Coyote vond dit wel een grappig idee. Hij maakte stiekem opnamen van de wanhopige dieren en verkocht die dan voor grof geld aan verschillende tv-maatschappijen die de beelden maar al te graag uitzonden. Het behoeft geen uitleg dat Herr Coyote rijk was. Stinkend rijk zelfs. De dieren bleven dan ook uit zijn buurt. Ze hadden immers geen vingers om hun neus mee af te knijpen, en knijpers waren er niet genoeg meer na De Slag om Zwijn Hamel in 1948. Wij verwijzen u naar de Bibliotheek van Gaga Pendejo (als je voor Bakkerij Matroos staat neem je de eerste straat links, vervolgens rechts. Dan neem je dezelfde weg terug naar de Bakkerij, en u zult zien dat de Bakkerij er niet meer zal staan. In plaats daarvan zie je nu de Bibliotheek, die in de volksmond ook wel bekend staat als Deboekenopslagplaatsvoordierendiewélkunnenlezen) voor meer informatie over De Slag om Zwijn Hamel.
De dieren werden steeds ongeduldiger, want ze wilden gewoon gemeenschap. Dit kon wel met de dierhoeren, maar daar kwamen geen kinderen van, omdat herr Coyote ervoor had gezorgd dat de eierstokken van deze menschdieren er niet meer waren. Hij had ze persoonlijk verbrand nadat hij ze door de papierversnipperaar in zijn kantoor had gegooid. Het gerucht gaat zelfs dat hij er een paar heeft opgegeten, maar aan die roddel willen wij onze vingers niet branden.
Er waren een paar dieren geweest, waaronder Kip Arnold de Haan (1965-1969), die hadden geprobeerd het Dineybos te ontvluchten om zo vrouwdieren uit aangrenzende bossen te bevruchten. Maar dit liep steevast uit op grote fiasco’s en daar werd na een tijdje dan ook van afgezien.
Jullie lezers zitten zeker te wachten op Het Happy End? Wij zullen jullie iets verklappen: Wij laten dat lekker aan jullie over. Maak dit verhaal af zoals jullie wíllen dat het eindigt. Komt er een grote epidemie en gaan alle dieren dood? Komt herr Coyote terug op zijn besluit en koopt hij een paar nieuwe eierstokken voor de dierhoeren? Blijken er tóch dieren van hetzelfde geslacht te zijn in het bos? Etc.
Maar voor de echte liefhebbers hier het échte einde. Het einde zoals het de boeken in zal gaan: De diertjes uit het bos leefden (voor hun doen) nog lang en “gelukkig” en wisten zich nooit voort te planten. Patrick de Wolf probeerde het op menig knaagdier, Egel Bert Kortrijk zag brood in Everzwijn Rixa Dresselhuys. Smurfen werden verkracht, gemarteld en opgehangen aan lantaarnpalen. Alles echter vergeefs. Niets dan stront was het resultaat.




Verhaal 1
Revolución Goulash (het meest verfrissende schrijversduo ooit; Sven Bersee alias Edwin Pindahaai en Orlando Eduardo Amador)