Pedro; de Final Fantasy mongool

30 maart 2008, 04:23
‘Hahaha, ja en dan steek je je opgedane kennis zeker in je nieuwe recepten hè Pedro!? Pedro? Haha’. Pedro zat daar maar op dat comfortabele met rood fluweel bekleedde krukje. Ja, wat moest hij anders? Met zijn oranje schippersbroek, zijn blauwe spencer (incl. knopen), netjes door zijn moeder gepoetste bruine lakschoenen en met zijn zwarte haar netjes in pieken omhoog, (zoals altijd) bevond hij zich nou niet in een erg luxe positie. Niet dat hij zich in zijn hele miserabele leven wel eens eerder in een luxere positie had bevonden, maargoed. Hij zat daar en liet alles gewoon maar over zich heen komen, figuurlijk. Want het letterlijke aspect van deze zin is zo smerig dat zelfs ík dat niet ga beschrijven. Ik heb grenzen. Echt. ‘Maar je moeder is dus een illegale hoer uit Latijns-Amerika, Pedro?’ Hij wierp een vluchtige blik op de klok, zag net op tijd (voor het avondeten?) dat het 09.34 uur was, plukte wat zenuwachtig aan zijn plaksnor (hij moest toch íets doen om ouder te lijken…) en bood de vrager toen een drankje aan. Alfred, één van de Ondervragers, was verrast en besloot in een spit-second dat hij hier maar niet verder op moest ingaan. Daarentegen stelde hij de misplaatste, doch ingenieuze vraag: ‘Pedro, ben jij nog maagd?’ Alfred moest al gniffelen. Hij wist het antwoord natuurlijk al. Natuulijk was Pedro nog maagd. Hij was immers een mongool. Hij zou zijn hele verdere leven als virgo door het leven gaan. Bij Pedro begon het angstzweet zich langzamerhand op zijn voorhoofd te nestelen. ‘Wat dacht die man nou?’, dacht Pedro stilletjes bij zichzelf. Natuurlijk was hij nog maagd. Hij was namelijk een geestelijk gehandicapte jongen die de hele dag alleen maar Final Fantasy speelde; natuurlijk was hij nog nooit met een meisje (jongen of dier, zoals u wilt) naar bed geweest. ‘Nee, ik ben geen maagd’, zei Pedro met het transpiratievocht in zijn navel. ‘Ohjawel hoor, dat ben je wel’, schreeuwde Marianne, de tweede van de drie Ondervragers. Pedro, die zichzelf vaak omschreef als makkelijke jongen had hier natuurlijk niks tegenin te brengen en bekende dan ook gelijk. Stond hij eventjes voor lul. Hij kon nu wel fluiten naar die baan als Boswachter, dacht hij.
Maar op dat moment kwam er een onbekende man de kamer binnen. Hij overzag de situatie, strikte zijn veter heel erg strak (maar echt HEEL strak he…!) deed een paar passen opzij, zodat hij precies uit het gezichtsveld van Pedro stond en bleef staan. Maar niet voor lang want hij begon zich daarna opeens in een rap tempo uit te kleden. Eerst zijn broek, toen zijn trui en tenslotte zijn onderbroek. Zijn strak gestrikte schoenen liet hij aan. Vervolgens liet de man een ongelofelijke boer. Pedro schrok ervan. Vergeet niet dat hij een mongool was. Op dat moment stapte de onbekende man naar voren en bood Pedro een lolly aan. Mongolen zijn mensen en mensen houden van lolly’s was zijn redenatie waarschijnlijk. Pedro nam het snoepgoed aan en stak hem gelijk in zijn mond. De hele scene in de kamer begon langzamerhand iets ridicuuls te krijgen: een onbekende naakte man (met alleen zijn schoenen aan) gaf Pedro de mongool een lolly, waarna Pedro hem gretig opende en hem in zijn mond stak. Dit besefte de onbekende man zich gelukkig ook op tijd, en hij verliet zonder een woord vuil te maken de kamer.
‘Pedro, speel jij veel video-games?’, de vraag kwam uit de mond van Thomas Becker (de Duitste wereldberoemde visagist inderdaad) en tevens Ondervrager nummero drie. ‘Uhm, nou ja wat is vaak? Haha’, probeerde Pedro nog tevergeefs quasi-nonchalant. Dit was natuurlijk de druppel voor De Ondervragers, maar dit snappen jullie (mijn lezers) natuurlijk niet. Daar bent u te dom voor. Dan krijg ik natuurlijk vaak te horen van: ‘Orlando, je moet je publiek niet zo belachelijk maken’. Maar jullie zijn mijn publiek natuurlijk niet. Ik schrijf niet voor jullie klootjesvolk. Mijn Publiek zit thuis rustig een sigaar te roken voor de openhaard en leest mijn wetenschappelijke teksten met oplossingen voor grote wereldproblemen. Deze blogs schrijf ik alleen maar om in korte tijd veel geld te verdienen. Ik schut ze werkelijk waar uit mijn mouw. Het gaat me zo makkelijk af.
Ohja Pedro. Ach, hoe zal ik eens eindigen? Wat zouden jullie nou een leuk einde vinden? Pedro werd in zijn enkels geschoten en bloedde langzaam dood? Of: Pedro werd ter plekke ontmaagd door de lolly? Of: Pedro veranderde na het uitspreken van een mongolen-spreuk in een wonderschone prinses en had de kikkers voor het uitzoeken? Naja, zullen we het maar bij het laatste houden? Jullie willen toch een mooi verhaal, in plaats van een realistisch verhaal?
Waarom maken jullie het me zo moeilijk? Ik geloofde voor deze blog namelijk heilig in het feit dat iedereen per definitie perfect is , maar daar begin ik door jullie toch wel sterk aan te twijfelen.