Een gegeten paard moet niet uit zijn bek schijten

13 november 2007, 1:37
Waarom heb ik nooit honger om, pak hem beet, 1900 uur? Nou? Ik denk omdat ik dan geen honger heb. Mijn moeder kookt rond die tijd voor ons. Vaak is het best te eten hoor, daar niet van, maar ik krijg vaak gewoon niks door me strot. Ja natuurlijk, met een trechter wel, maar dat vind ik zo onorthodox. Daar begin ik niet aan. SITUATIESCHETS: Stel je voor: Mijn moeder heeft boerenkool met worst gemaakt en het smaakt heerlijk, maar ik krijg niks naar binnen. Pak ik opeens mijn zwarte trechter erbij, zet hem op mijn mond, gooi mijn hoofd naar achteren en begin als een rustig ogende huisvrouw de boerenkool met worst naar binnen te duwen. ha. jeetje wat een gezicht zou dat zijn.
Dus daar begin ik niet aan. Maar wat dan te doen? Ik eet in de avond gewoon wat minder. Maar dan krijg ik in de loop van de avond wel honger. Om een uur of 22 gooi ik een zak chips/hamkaas of iets anders dat voorhanden ligt naar binnen. Daar ben ik wel weer een paar uur zoet mee.
Maar dan is het inmiddels 1 uur in de nacht. Mijn buik begint te brommen. Ik geef er natuurlijk gehoor aan; het blijft JE buik he ;) Ik loop naar beneden in mijn meest lelijke pyjama en duik de keuken in. En ik begin echt alles te eten wat los en vast zit. Het maakt me niets meer uit. Brood (belegd en onbelegd), fruit, chocola, snoep. Alles. Ik spoel het geheel weg met 3 glazen (kraan)water. Ziezo. Even een praatje met mijn katten maken en ik kan weer naar boven. Inmiddels is het 1.30 uur en moet ik toch maar eens gaan slapen; ik moet er morgen per slot van rekening om kwart over 7 uit. Ik ga liggen en val exact binnen de - 9 minuten grens - in slaap.
De volgende morgen. Duffe kop zoals altijd. Dikke nieuwe jas aan. Richting station. Veel mensen op perron. Ik heb buikpijn. Ik zie bekende en groet; ik ben de beroerdste nog niet. Ook al beweren de Media iets anders. Om een uurtje of 8.30 kom ik aan op het Regio College in Zaandam, ook wel bekend als Het Paradijs. Bewaking bij de poortjes. Ik trek me er niks van aan. Ik gun ze geen oogcontact. In ben nog maar net binnen of ik zie het eerste meisje met een hoofddoek al. Vlak daarna de eerste hoer. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Mooi moment. Intens genieten zoals alleen ik dat kan. Het zijn die kleine dingetjes die het hem doen. Ik loop naar het lokaal en opeens voel ik me buik weer. De hele les (2 uur lang) heb ik niet normaal op mijn stoel kunnen zitten van de pijn. Eigen schuld hoor ik jullie schreeuwen? Schreeuw niet zo, dat is niet prettig voor iemand met pijn. Gelukkig geen pijn in mijn hart, daar zit het wel goed. 10.45 uur. Ik loop het lokaal uit, maar niet voordat ik mijn jas heb aangetrokken. Trap af. Pasje pakken. Door detectiepoortje. Buiten. Naar het station. Pak de trein die ik moet hebben (Sprinter Uitgeest) en ga zitten. Ik word getrakteerd op een handjevol Duyvis nootjes. Lekker. Plingggg. Wat is dat? Geen idee, maar ik heb geen tijd om er over na te denken want de trein is inmiddels gearriveerd bij Station Krommenie. Ik moet eruit. Knopje. Deuren Open. Loop perron op. Trap Af. Stukje vals plat omhoog. Trap Omhoog. Doei Sander. Ik loop naar mijn fiets. Stop 1 iPod oortje in mijn rechteroor (op de linker ben ik gaan staan afgelopen donderdag en die is dus stuk. maar geen paniek, ik heb inmiddels alweer nieuwe besteld). Arctic Monkeys. Slot van fiets. Ik stap mijn fiets op. Ik adem diep in. Ik leef.


Les 3: Eten is belangrijk. Blijf ervan genieten.