De meeste jongens zijn eenzame meisjes

21 november 2007, 23:26
Ik heb vandaag geschiedenis(les?) geschreven. Ik ben vandaag namelijk om 6.45 opgestaan. Jeetje ik krijg er bij het erover nadenken alleen al de continue neiging tot rustig braken in mijn holland shirt met een banaantje achter in mijn goede strot. Douchen. Om 7.30 de deur uit. Het was verdomme nog donker, maar deze meneer moest weer zo nodig een afspraak hebben bij de bakker (niet die op de hoek, gek). Ik lieg jullie voor. Het was de bakker niet, maar het POSTKANTOOR. Ja het bestaat nog, maar alleen voor vieze mensen zonder email-adres. Je kent ze wel; ruikend, zwetend, bang (vaak om logische dingen als: ziekte, geweld, thuiszorg etc.)en praatgek. Ik fiets het terrein op zonder aangereden te worden (daar had ik zo vroeg op de ochtend nog even geen "trek" in) en plaats mijn fiets tegen het gebouw. De eerste trilling loopt nu al over mijn kont. Of zoals zwetende Vinkenoog het een keer mooi verwoordde in bijzijn van Eric de Jong: Nachtadagio van de erotica. Met zoon nasale stem idd. Pracht.
Ik bel aan want ik wil naar binnen. Vrouw met mannen stem Ellie doet open. Ik schrik niet meer; die fase ben ik voorbij. Andere mevrouw verwelkomt mij gelijk en stelt zich voor. Ik vergeet haar naam direct. Dat ben ik natuurlijk verplicht aan mijn status. Zij neemt me apart in hok waar jassen hangen en toiletten hangen er ook. Zij vraagt uit het niets: "Orlando, heb jij bij Leonie in de klas gezeten?" Ik duidelijk overdonderd door de situatie antwoord: "Niet dat ik weet..." Geniaal zullen jullie zeggen, maar zo voelde het toen niet. Echt. "Hortensia heet jouw moeder" , zegt de vrouw. Ik kom niet meer bij van het zweet nu. Maar van buiten ben ik koel als Niels Kokmeijer (toen ie nog kon voetballen, dankje Rachid. Je hebt ons veel leed bespaard door je actie. Naar Niels kijken op het veld was geen pretje met zijn vieze HEMA krullen) Ik hang jas op en loop mee. Sorteren nu. Heel moeilijk en technisch verhaal; dat gaan jullie toch niet begrijpen. 4 uur en 2 broodjes en kop thee en kop koffie en veel slechte grappen (mijn volgende blog zal alleen maar gaan over de grappen bij de TNT..) later. Ik moet met mevrouw post gaan rondbrengen in Seandelft. Wijk Jelle Verweij. Rekenmeester enzo. Ik heb gevoelens daarbij. Al de post ligt op volgorde dus ik ga lopen. Eerst nog met vrouw achter me aan en daarna alleen. Muziekje op. Heerlijk. Wel somber weer, maarja wat wil je...? Naast de brieven moet je ook overal huis-aan-huis folders ingooien. Ik had al een sangrehekel aan die dingen, en na vandaag is dat alleen maar erger geworden. Bij velen heb ik gewoon niet ingegooid. Ik liet het afhangen van veel factoren. De bel, mijn gemoedstoestand, of ze een hond hadden (dan kregen ze zeker niet), of de naam Turks was (dan kregen ze er 3) oftewel het totale plaatje. Bij mensen met een NEE NEE sticker stak ik niet eens hun eigen post erin. Ja, het is delen of kiezen hoor. Verdimme. Later hoorde ik dat je gesodemieter krijgt als je niet iedereen zo'n huis-aan-huis ding geeft. Want men schijnt namelijk Steekproeven te nemen. Ik werd niet bang door deze mededeling. Ik floot alleen maar een vrolijk Apocalyptisch deuntje op mijn vingers en trok verder. Want zoals ik altijd zeg: Laat de honden maar blaffen, de karavaan trekt verder.


Les 4: Kijk goed op je treinschemablaadje zodat je niet te laat op school komt? ja doen.